سازهٔ فولادی سبک (Light Steel Frame) از مقاطع سردنوردشدهٔ گالوانیزه ساخته میشود؛ عضوهایی با ضخامت معمولاً ۰٫۷ تا ۲٫۵ میلیمتر که در قالب دیوار باربر، تیرچه و خرپا کنار هم مینشینند. برخلاف تصور رایج، «سبک» به معنای «ضعیف» نیست: نسبت مقاومت به وزن در این سیستم از بتن و حتی فولاد گرمنوردشده بالاتر است.
وزن کم، نیروی لرزهای کم
نیروی زلزله متناسب با جرم سازه است. کاهش وزن مرده به معنای کاهش مستقیم برش پایه و در نتیجه کاهش بار وارد بر فونداسیون است. در پروژههای بازسازی و اضافهطبقه، همین ویژگی اغلب تعیینکننده است؛ جایی که ظرفیت فونداسیون موجود اجازهٔ افزودن یک طبقهٔ بتنی را نمیدهد، یک طبقهٔ LSF عملاً بدون تقویت پی قابل اجراست.
دقت کارخانهای، سرعت کارگاهی
پروفیلها با رولفرمینگ و بر پایهٔ شاپدراوینگ تولید میشوند. رواداری ابعادی در حد میلیمتر است و همین باعث میشود مونتاژ در کارگاه به پیچکاری محدود شود. عملاً بخش عمدهٔ خطای انسانی از کارگاه به دفتر فنی منتقل میشود؛ جایی که اصلاح خطا ارزانتر است.
کجا LSF انتخاب درستی نیست
- ساختمانهای بلندمرتبه؛ محدودیت ارتفاع این سیستم در آییننامههای رایج معمولاً تا چند طبقه است.
- دهانههای بزرگ بدون تیر کمکی؛ کمانش موضعی جان مقطع تعیینکننده میشود.
- محیطهای با خورندگی بالا، مگر با پوشش گالوانیزهٔ سنگینتر و جزئیات آببندی دقیق.
جمعبندی
LSF یک راهکار عمومی برای هر پروژهای نیست، اما در ساختوساز کمارتفاع، اضافهطبقه و پروژههایی که زمان اجرا در آنها هزینه محسوب میشود، بهسختی میتوان جایگزینی با همین ترکیب از سبکی، دقت و سرعت پیدا کرد. شرط موفقیت، طراحی درست اتصالات و نظارت جدی بر اجراست.
