پرسش همیشگی دفتر فنی: استاد ۱ میلیمتری با فاصلهٔ ۴۰ سانتیمتر، یا ۱٫۵ میلیمتری با فاصلهٔ ۶۰ سانتیمتر؟ پاسخ به این بستگی دارد که کدام حالت کمانش حاکم است.
سه حالت کمانش
مقاطع سردنوردشده بهدلیل جدارهٔ نازک، پیش از رسیدن به تسلیم دچار کمانش موضعی میشوند؛ جان یا بال بهصورت موجی تغییرشکل میدهد. در طولهای متوسط، کمانش پیچشی-خمشی حاکم میشود، چون مقطع C نامتقارن است و مرکز برش بر مرکز سطح منطبق نیست. در طولهای زیاد، کمانش کلی تعیینکننده است.
نقش ترک (Track) و مهار میانی
مهار میانی (Bridging) طول مؤثر پیچشی را میشکند. افزودن یک ردیف مهار میانی معمولاً ارزانتر از افزایش ضخامت همهٔ استادهاست و اثر بیشتری بر ظرفیت دارد. این اولین گزینهای است که باید بررسی شود، نه آخرین.
وقتی ضخامت بیشتر جواب نمیدهد
اگر کمانش پیچشی-خمشی حاکم باشد، افزایش ضخامت بازده کمی دارد؛ چون سختی پیچشی مقطع جدارنازک بهکندی با ضخامت رشد میکند. در این حالت تغییر هندسهٔ مقطع (عمق جان، طول لبهٔ تقویتی) اثر بیشتری دارد.
یک روش تصمیم
ابتدا حالت حاکم را از خروجی نرمافزار بخوانید. اگر «موضعی» است، سراغ لبهٔ تقویتی بروید. اگر «پیچشی-خمشی» است، سراغ مهار میانی. تنها اگر «کلی» حاکم بود، افزایش ضخامت یا کاهش فاصله معنا پیدا میکند.
